Soedah, laat maar...

Als ik voor de spiegel sta,
kijkt een belanda mij aan.
Zie ik daar vertwijfeling
over de aard van haar bestaan?
Ze is gewoon een Hollands kind,
geboren in de stad.
Van hupsakee en recht door zee,
van koffie en patat.

Als mijn spiegelbeeld naar mij kijkt,
kijkt een Indo haar aan.
Fluistert ze: wat weet jij nou
van weemoed en “waar vandaan”?
Zeg mij waarom ik verlang
naar oma’s bami kwa?
Naar de verhalen van Moesje en Boy
en nootjeschocola?

Ik draai me om met een diepe zucht.
Soedah, laat maar… ben al terug.

© Judy van Achterberg
7 juli 2011